Geen producten (0)

De Vuile Was

De Vuile Was

Het verhaal van deze prachtige vrouw, haar talent en het kunstwerk (wat bij ons aan de muur hangt en waar wij zo trots op en blij mee zijn) wil ik je niet onthouden. Een kunstwerk met een verhaal. Een ontroerend verhaal.

Vandaar een "marchmeetthemaker" blog over het kunstwerk "De Vuile Was" van Ineke Duivenvoorde. Zij is autonoom kunstenaar met draadjes, theatervormgever en poppenmaker. En vriendin.

 

"De Vuile Was"

Iedereen heeft weleens vuile was. En die moet gelucht worden, gewassen. Opgeschoond. Mijn vuile was hangt hier. Aan deze lijn.


Eind 2014 overleed mijn lief. Dat gaf wat vuile was. En aanleiding om iets nieuws te leren.


Kunstenares en lieve vriendin Willemijn Voerman leerde me (als afleiding) zeefdrukken, iets wat ik al heel lang wilde leren. Ik kon in haar ateliertje terecht en modderde wat aan met inkt, raam en oude lappen, ik houd van oude, doorleefde lappen. Met van die vlekken en gaten en verhalen en verledens. Zeefdrukken op papier was ok. Zeefdrukken op (oud) textiel gaf ideeen voor borduurwerken, andere texturen, laagjes, technieken.


Deze tekening, want daar begon het mee, vloeide eruit. De vuile was. Mijn eigen huid aan de lijn. Tussen de rest. Het voelde zo gewoon. Mijn eigen vel daartussen. Mijn buitenkant naast de jurk, het truitje van onze dochter, de sokjes en zijn hemden. Zijn hemden die langzaam vervagen, als hijzelf die langzaam vervaagde in de laatste dagen van zijn leven. Herinneringen die in de wind waaien, niet meer zijn dan dat.
Mijn huid die ik uit kon trekken, alles anders en toch niet. Ik voelde me naakt, zonder huid, zonder haar, zonder bescherming. Want dat allemaal wapperde wat in de wind.
En het maakte het licht. En luchtig.


De zeefdruk is gemaakt op een oude luierdoek, waar onze dochter nog in gelegen heeft, het heeft haar gedroogd en beschermd tegen kou. Bedenk ik me nu. De paarse jurk is een stukje textiel, zijde, van een heel oude jurk, valt uit elkaar, letterlijk. En gekregen van een goede vriendin ("misschien kan jij er nog wat mee, Ien”) Het theedoekje is een lapje uit een oude theedoek. Het juiste stukje met het juiste gaatje op het juiste plekje. De maillot, was ooit heel geweest. Maar de rek was eruit, stuk gedragen. Dan blijft er prachtig materiaal over. Juist dan. Met weer een gaatje op de juiste plek (ik beken. Ik draag mijn kleding en gebruik theedoeken (etc.) tot en mèt de gaten erin vallen. Dan belandt het in de doos voor dit soort doeleinden).


Het truitje is gebreid, op de kleinste naalden die ik in huis had, met borduurgaren, uit de kringloopwinkel. De hemden zijn van zijn hemden. Want dat moest zo zijn.
Het vogeltje, tja, dat vogeltje. Heb je ooit vogeltjes zien zitten op een gespannen lijn? Dat beeld. Ontroerend mooi. Kwetsbaar en alles trotserend tegelijkertijd.
Verschillende borduurtechnieken heb ik gebruikt, maar voornamelijk de kettingsteek. Daarmee heb ik de tekening overgetrokken en tegelijkertijd het textiel vastgezet. Win-win.


Dit werk is gekocht door geweldige mensen, mensen die me kennen, met en zonder huid. Daar ben ik trots op, dat het werk daar hangt, maar ook dat ze me zo kennen. En dankbaar.


Intussen is mijn huid schoon gewaaid en past het weer, soort van. Het voelt anders dan ervoor, transparanter. Herinneringen waaien nog dagelijks langs en de vogels vliegen mee. Het is ok.

Mocht je ook je vuile was aan de lijn willen hangen, ik heb nog wat zeefdrukken liggen van deze tekening.
Oude lappen of kledingstukken met (jouw) persoonlijke verhalen kan de lijn vullen. Dan verweven mijn verhaal en jouw verhaal zich. Tot een nieuw verhaal en prachtig beeld.

Alle goeds,
Ineke
www.inekeduivenvoorde.com

                 

0 Reacties

Er is nog niet gereageerd

Reageer

Annuleren



Wij maken gebruik van cookies om onze website te verbeteren, om het verkeer op de website te analyseren, om de website naar behoren te laten werken en voor de koppeling met social media. Door op Ja te klikken, geef je toestemming voor het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- en cookieverklaring.